Uzun, keten perdelerle örtülü pencereden sızan ışıkla loş, naftalin kokulu sandık odasında, sandığın başında bir tek ben kalmıştım. 97 yaşında Mehlika teyze toplamış mahalleden birkaçımızı küçük hatıralar tutuşturuyordu elimize, hikayeler anlatıyordu. Malını mülkünü satmış, onlardan kalanları dağıtıyordu hisli hisli, hatıralar armağan ediyordu. Değer veren çocuklar olduk biz bu yüzden belki. Mehlika teyze annemin bana nişanlı terliklerinden saklandığım, düşü yaralandığımda, kavga ettiğimde, üzgün, mutlu olduğumda yanına koştuğum, eteğine sığındığım kalemdi benim; yenileyen, onaran.
Merakla, hayranlıkla seyretmiştim onu kucağında fotoğraflar, kartpostallar ve dilinde muhakkak anı-hikayeler, sonra gözleri…Yemyeşil ama, sanırsın ki iki nehir akıyor uzun kirpiklerinin arasından, gözlerine bakanı sarı sarmalayan iki nehir…Bizim çocuklar odaya girer girmez kurtlandılar hemen, kadına iki satır bir şey anlattırmadılar, sandık açılana kadar duramadılar. “Giderayak…Giderayak…” diyip duruyordu. Tükenmeyen bir enerjisi vardı giderayak…
Sandık açıldığında çizgi filmlerdeki hazine sandıkları gibi ışıklar saçacak sanmıştım bir an. En üstte duran boş bir çerçeve gözüme çarptı hemen. Uzandım yavaşça, çerçeveyi aldı Mehlika teyze, Uzun uzun baktı boş çerçeveye, yeşil gözleri yaş doldu, ışıldadı, yumuşacık baktı gözlerime. “Bu boş çerçeve seni seçti” dedi. Çizgi romanlardaki düşünce balonu şeklinde, yanına incecik, dal gibi, elbiseli bir kadın ilişmiş, mat gümüş ve boş bir çerçeve… O çerçeveyle hayatıma bir şeyler kodlanmıştı sanki, bir çağ bitiyor yeni bir çağ başlıyor gibi.
7 yaşımda derin, dillendirilmemiş hikayeleri olan bir değere emanetçiydim artık. Bütün evini boşalttıktan, anıları sahiplerine teslim ettikten, borcunu harcını kapattıktan 2-3 gün sonra öldü Mehlika teyze. Nur içinde öldü…
Yıllarca böyle boş, resimsiz durup durdu karşımda. Boş demeye dilim varmıyor ya, resimsiz demeli. Çerçevenin içinde bir fotoğrafın saklı olduğunu hissederim hep, çerçeveyi görenler çok beğenir, hayranlıkla bakar kalırlar ama, hissetmezler içindeki hayaliyi, dokunmaz onlara o boşluk. Oysa baktıkça baktıkça düşünceler alır beni, derinlere dalar giderim, tarifsiz bir hüzün içimde.
Kaç ev değiştirildi, kaç şehir ama, o nereye gitsem karşımdaydı hep. Bir kız sevdim bir vakit ne mektuplar yazdım, ne şiirler, ne şarkılar dinlettim arayı arayı, gecenin kör vakti kapısına gitmeler filan…Bir vesikalık fotoğraftı istediğim, razıydım ona da. Sanki biliyordu o çerçeveye gireceğini fotoğrafının, ilahlaşacaktı çerçevede.
Hayali kırık bir çerçeve şimdi, kenarına iliştirdiğim vesikalık fotoğrafla. Artık hiçbir hayali kalmadı. Hayaliyle gömdüm onu küçük bir sandığın dibine, naftalin de kokmuyor sandığım.